Nekada je Srbija bila poznata po šljivi. Danas, jedva da učestvuje na svetskom tržištu. Proizvođači kažu da je svet srpsku šljivu zaboravio tokom sankcija, jer je tada izvoz stao.

Šljiva u Srbiji zauzima prvo mesto po zasađenoj površini i po proizvodnji. Ustaljeno je mišljenje da je ova voćka nacionalni brend i da je to jedna od stvari po kojima je Srbija poznata u svetu. Međutim, nekadašnjeg proizvođača i izvoznika broj jedan, svet decenijama ne vidi kao kolevku "plavog blaga".

Pored pomoći države i pokušaja osavremenjivanja proizvodnje i Festival šljive u Osečini jedan je od načina da joj se vrati stari sjaj. Izreka "šljiva nas je održala", govori da je ona za Srbe mnogo više od običnog voća.

"Zato što je to najzastupljenija voćka ovoga kraja i od nje ima dosta proizvoda od kojih može da se preživljava. Na primer, od suve šljive može da se preživljava, ne mora da ima hleba. Rakija je nekada služila kao anestezija", objasnio je proizvođač Žarko Jančić.

Dok su uzgajivači nosili opanke, Srbija je u svetu bila poznata po šljivi. Danas, u vreme moderne tehnologije, jedva da učestvuje na svetskom tržištu. Naši domaćini kažu da je svet srpsku šljivu zaboravio tokom sankcija, jer je tada izvoz stao.

Šljivici su stari i po nekoliko decenija, a većina proizvođača gaji sorte koje najčešće služe jednoj nameni. Prinos ograničava i to što je veoma mali broj šljivika u Srbiji zasađenih po modernim standardima, odnosno po principu guste sadnje.

Proizvođači kažu da se šljiva malo plaća i da slabo rađa, pa su prinuđeni da gaje i maline i kupine.

Godišnje se u Srbiji proizvede oko 600.000 tona šljive, a poslednjih godina gotovo polovina se izveze u Rusku federaciju, a druga polovina uglavnom se koristi za proizvodnju rakije.

"Ministarstvo poljoprivrede snažno podržava podizanje novih zasada šljive. Praktično svaka sadnica višegodišnjeg zasada šljive, koja se zabode u zemlju, a do deset hektara, finansirana je od strane ministarstva sa 100 posto njene vrednosti", izjavio je Saša Dragin, ministar poljoprivrede.

Dragin je dodao da su veoma značajna i sredstva koja Ministarstvo daje za skladištenje ovog proizvoda, odnosno za kupovinu opreme za sušenje, jer je suva šljiva naš najvažniji izvozni brend.

Sa šljivom u sirovom stanju je drugačija situacija. Retki su proizvođači, koji mogu da ispune stroge propise izvoza, kao što su da su šljive obrane sa peteljkom i da svaka gajba ima oznaku geografskog porekla i količine.